Minder wit

Dan heb ik het over mijn loopschoenen, niet over mijn huid, nog immer zo blank als de armen van Hera. Voor elke les van Evy vrees ik dat ik vroegtijdig zal moeten stoppen. De wereld om mij heen is ervan overtuigd dat ik over een paar weken 30 minuten achter elkaar kan lopen. Zachtlopen wel te verstaan, want een schildpad is in mijn ogen een haas. Deze ochtend in het Kalverstraatachtige Mastbos twee keer 10 en één keer 12 minuten afgelegd. Evy denkt dat ik maandag makkelijk twee keer 15 aankan. Tsss. Wel 2 minuutjes rust tussendoor, hè. Tsss. Wat overigens helpt is tussen een horde lopers door waggelen, die net pauze hebben. Applaus :)!

Mooi is ook niet alles

Waar gaat het fout? Starten met op een tempo lopen waarvan je gaat zweten is één ding. De lelijkste schoenen kopen die in de stad te vinden zijn had natuurlijk niet gehoeven. Niet echt. Ik heb van alles geprobeerd: de halve voorraad erbij laten slepen om een schoen te vinden met een wat appetijtelijker uiterlijk, twintig rondjes rennen met de redelijk ogende Nike Pegasus, veters anders strikken, mijn voeten meer naar buiten en meer naar binnen rollen..... Uiteindelijk werd het een déja-vù. Ooit ging ik op pad voor een auto. De kleur maakte echt niet uit, zolang 'ie maar blauw was. Ik kwam thuis met een witte......



(en dan komen de kleuren op deze foto nog gunstig uit de verf)

Treintje

Over het algemeen denk ik in zwart-wit terug aan mijn kinderjaren. Nu heeft mijn vader me blij gemaakt met een DVD vol oude dia's MET KLEUR.
De vraag bij de dia hiernaast is: heb je als kind een groene trui omdat het je lievelingskleur is of wordt groen je lievelingskleur door die groene trui?

Risicotaxatie

Een man keert kundig en naar mijn zin ietwat te rap zijn auto, waardoor ik op de glibberige weg goed mijn best moet doen om met mijn fiets aan de hand de prachtig glimmende bolide niet aan te raken. Van de schrik boos kijkend probeer ik zo rustig mogelijk door te lopen. Moeder des huizes opent het raampje en schreeuwt op een agressieve toon iets in de trant van 'wat moet je nou?'. Tja, wat moet ik nou? Niet reageren, dat moet ik. Voorzichtig schat ik de voor deze vrouw beschikbare commincatiemiddelen in: schreeuwen en slaan. Schreeuwen lukt mij ook best, maar slaan is nooit mijn sterkste kant geweest. Klappen opvangen nog veel minder. En dan die bloedjes van kinderen achter in de auto....


© Wulffmorgenthaler

Vipassana

Om het bezinningsfeest compleet te maken heb ik mij vandaag onderworpen aan een cursus Vipassana meditatie bij Ceres. Ik mag nog vier keer. Uiteraard heb ik weer, deze keer echter niet nader te noemen, doelstellingen. Wat me meevalt, is de mate van onrust die ik ervaar tijdens het stilzitten. Ademen kost daarentegen meer energie dan verwacht en ook het onderdrukken van irritatie vereist de nodige concentratie. Bij de lopende meditatie werden we uitgenodigd elke beweging met volle aandacht te maken en waar te nemen. Ik kan me daar nog niet aan overgeven en vind de elkaar overstemmende gedachten in mijn hoofd interessanter dan de secure waarneming van lichamelijke sensaties. Nu hoor ik de kenners denken: ze moet nog veel leren. Dat is zo.

© Leominster Meditation Society

Blij!

En zelfs een beetje trots. Vandaag heb ik gedaan wat ik me had voorgenomen: mijn be- en veroordelende stem naar de achtergrond duwen tijdens m'n mondeling examen. HET GING GOED! Het is gelukt! Hoera! Uiteindelijk vind ik dat het leukste aan studeren: je gaat vooruit, leert weer wat meer over hoe je bent en hoe je wilt zijn. En dat je niet altijd hoeft te veranderen om te zijn hoe je wilt zijn.

Herfstschoonmaakkriebels

Er is iets met nazomer/herfst en opruimwoede. In mijn omgeving hoor ik de laatste maand verdacht vaak, dat mensen verzocht worden de dozen met schatten uit hun kindertijd te verwijderen uit het ouderlijk huis. Ook ik moest er afgelopen weekend aan geloven. Mentaal gepantserd begon ik aan een reis door voorbije jaren. Oud papierbak, vuilniszak, rommelmarktkrat en bewaardoos vochten beurtelings om mijn aandacht. Tot mijn verbazing kreeg ik geen brok in mijn keel of vochtige ogen. Ter uitlokking van diep weggedrukte emoties waagde ik het zelfs om een plaat van Joost Prinsen op te zetten, maar ook dat mocht niet baten. Koud en hardvochtig stopte ik poppen in de vuilniszak. Nu heb ik nooit zo veel met poppen gehad. Waar zijn toch die autootjes gebleven? Tonka. Dat brengt de snaar in beweging.

Nooit te oud om te leren

Op je vierendertigste moet je toch het één en ander geleerd hebben. Dat je op zaterdagavond niet meer dan twee biertjes moet drinken bijvoorbeeld, aangezien je anders de volgende dag pas weer rond een uur of negen 's avonds aanspreekbaar bent. Weten en handelen op elkaar afstemmen is een hele kunst. Ironisch genoeg zou ik deze dag wijden aan het in elkaar puzzelen van mijn persoonlijk ontwikkelingsplan, dat ik nodig heb bij mijn opleiding 'coaching en begeleiding'. Er valt nog wat te ontwikkelen voordat alles net zo soepel op rolletjes loopt als de scheidingswand tussen mijn voor- en achterkamer.

Nog even...

... en ik ben 33.


© Fred Severin

Ken U zelve: VisualDNA

Ehm, ofwel ik heb zo nu en dan de verkeerde plaatjes aangeklikt, ofwel ik moet nog 't één en ander aan mezelf ontdekken ;). En m'n slaapkamer ga ik bij nader inzien toch niet zo inrichten....

Via Liewil, Shamrockske, Pietel en lleentje.

Read my VisualDNA™ Get your own VisualDNA™